Anima & Animus

Er is in de psyche van de man een inherent beeld van het vrouwelijke, zijn anima, dat hem helpt om haar wezen te begrijpen. De anima is de personificatie van alle vrouwelijke psychologische tendensen in de psyche van de man zoals gevoelens, stemmingen, intuïtie, ontvankelijkheid voor het irrationele, het vermogen om lief te hebben, z’n gevoel voor de natuur en zijn geneigdheid om het onbewuste serieus te nemen.Dit beeld wordt bewust door de echte contacten met vrouwen, met name de eerste vrouw die hij in zijn leven tegenkomt. Normaal gesproken is dat moeder, de vrouw die over het algemeen zeer bepalend is bij zijn vorming. Deze beleving van moeder is natuurlijk subjectief. Het beeld van moeder is niet wie ze is. Het beeld wordt mede bepaald door zijn vermogen, zijn anima, om dat beeld te vormen. Dat projecteren gebeurt niet bewust maar het overkomt hem. Deze projectie wordt dan later doorgezet en kan zijn relaties met vrouwen kleuren. In essentie is de anima een gids bij de ontwikkeling van de mannelijke psyche. Het maakt hem gevoelig voor onbewuste inhouden die kunnen opwellen. Wanneer hij deze serieus neemt en niet afdoet met interne dialogen kunnen ze waardevolle wegwijzers zijn en hem in staat stellen besluiten te nemen en spontaan aan het leven deel te nemen. Zowel de anima als de animus zijn, hoewel ze behalve positieve ook negatieve eigenschappen kunnen hebben, ‘mediators’ tussen het onbewuste en het bewuste. Hoewel deze processen autonoom zijn, kunnen ze bewust gemaakt worden met behulp van dromen of fantasieën. Wanneer niet serieus genomen kunnen ze leiden tot humeurigheid, lichtgeraaktheid en besluiteloosheid.

De animus in de psyche van vrouwen is de counterpart van de anima binnen mannen en ontstaat vanuit drie aspecten: het collectieve beeld dat een vrouw van een man heeft, haar eigen ervaringen met mannen en het latente mannelijke principe in zichzelf. Wanneer serieus genomen kan ze een vrouw steunen wanneer het nodig is om moedig of assertief te zijn. Als het in het negatief aan het werk is, kan het lijken op een verzameling meningen van vader of andere autoriteiten. Zo kan het leiden tot koppigheid, onbuigzaamheid en onredelijkheid, die geen recht doet aan haar werkelijke eigen situatie. De anima is mits serieus genomen een creatieve hulp in de psyche van de vrouw en bouwt het een brug naar het Zelf.